ترجمه داستان ساده لوح

 همین چند روز پیش یولیا واسیل یونا(1), پرستار بچه هام, را خواستم تا به اتاق مطالعه ام بیاید. مى خواستم با او تسویه حساب كنم.

به او گفتم:((لطفا بنشین یولیا واسیل یونا. مى خواهم تسویه حساب كنیم. حتم دارم كه به كمى پول احتیاج دارى اما تعارف مى كنى و هرگز راجع به دستمزدت حرفى نمى زنى. بگذار ببینم. ما توافق كردیم كه به تو سى روبل(2) در ماه بدهیم.درسته؟))

((چهل روبل.))

((نه. سى روبل. من یادداشت كردم. من همیشه به پرستار بچه هام سى روبل مى دهم. حالا بگذار ببینم. تو حدود دو ماه براى ما كار كردى؟))

((دو ماه و پنج روز.))

((نه. دقیقا دو ماه. من یادداشت كردم. پس در این صورت شصت روبل به تو تعلق مى گیرد. البته اگر نه روز از آن زمان كم كنیم. می دانى كه تو یكشنبه ها از كولیا(3) مراقبت نمى كنى و فقط براى قدم زدن بیرون مى روى. و بعد هم سه روز تعطیلى...))

چهره ى یولیا واسیل یونا از شرم سرخ شد. با والان پیراهنش ور رفت ولى یك كلمه هم حرف نزد.

((و بعد هم سه روزى كه تعطیل بود. پس دوازده روبل از كُل پولت كم مى شود. كولیا چهار روز هم مریض بود و تو از او مراقبت نكردى. آن روزها تو فقط از وانیا(4) نگهدارى مى كردى. بعد از آن سه روز هم دندان درد داشتى و آن وقت همسرم به تو اجازه داد تا بعد از صرف شام پیش بچه ها نباشى. دوازده روبل و هفت تا مى كند نوزده تا و اگر این مقدار را از شصت روبل كم كنیم ... هوم ... مى شود چهل و یك روبل. درسته؟))

چشم چپ یولیا واسیل یونا قرمز شده بود و پر از اشك. چانه اش مى لرزید. با عصبانیت و دستپاچگى شروع كرد به سرفه كردن, سپس آب بینى اش را بالا كشید و حرفى نزد.

((بعد هم در روز عید(5) یك فنجان و نعلبكى را شكستى. از آن مبلغ دو روبل كم مى كنم. البته ارزش آن فنجان بیش از این است. آن فنجان به ما ارث رسیده بود. اما اهمیتى ندارد. ما باید تاوانش را بدهیم. یك چیز دیگر. به خاطر بى دقتی و سهل انگارى ات, كولیا از درختى بالا رفت و لباسش پاره شد. به خاطر همین ده روبل دیگر از دستمزدت كم مى كنم. تازه باز هم به دلیل سهل انگارى ات, خدمتكار سابق با چكمه هاى وانیا از خانه فرار كرد. باید حواست را بیشتر جمع مى كردى و مراقب مى بودى. تو دستمزد خوبى مى گیرى. خب, پنج روبل دیگر هم از پولت كم مى كنم. در تاریخ ده ژانویه هم تو ده روبل از من قرض كردى.))

یولیا واسیل یونا به آرامى گفت:(( من از شما پولى نگرفتم.))

((ولى من یادداشت كردم.))

((خُب, بله. ممكنه...))

((اگر از چهل و یك روبل, بیست و یكى كم كنیم فقط چهارده روبل باقى مى ماند.))

چشم هاى یولیا واسیل یونا پر از اشك شده بود و بینى ظریفِ زیبایش از قطرات عرق مى درخشید. دخترك بیچاره!

یولیا واسیل یونا با صدایى لرزان گفت:((من فقط یك بار پول گرفتم. آن هم فقط سه روبل بود كه از همسرتان قرض كردم و مقدارش بیش از این نبود.))

گفتم:((سه روبل قرض كردى؟ مى بینى كه این یكى را یادداشت نكردم. حالا سه روبل از چهارده تا كم مى كنم. یازده روبل باقى مى ماند. بیا عزیزم. این دستمزدت. سه روبل و سه روبل و سه روبل, این هم دو روبل كه جمعا مى شود یازده روبل. بگیرش عزیزم.))

یازده روبل به او دادم و او در حالیكه دست هاش مى لرزید, پول ها را گرفت و در جیب پیراهنش گذاشت.

یولیل واسیل یونا به آرامى گفت:((متشكرم.))

از جا برخاستم و در حالیكه به شدت عصبانى بودم در اتاقم قدم زدم.

پرسیدم:((چرا از من تشكر كردى؟))

گفت:(( براى پول هایى كه دادید تشكر كردم.))

گفتم:((نفهمیدى كه من فریبت دادم؟ پولت را دزدیدم و تو تنها چیزى كه مى توانى بگویى كلمه ى >متشكرم <است؟))

گفت:((جاهاى دیگرى كه كار كردم هیچ پولى به من ندادند.))

گفتم:((هیچ پولى ندادند؟ خب, تعجبى ندارد. من داشتم بهت حقه مى زدم. یك حقه ى كثیف. من همه ى هشتاد روبل ات را مى دهم. همه دستمزدت اینجا توى این پاكت است. واقعا ممكنه كه كسى تا این حد ساده لوح باشد؟ چرا اعتراضى نكردى؟ چرا دهانت را بستى و حرفى نزدى؟ واقعا ممكنه كه كسى توى دنیا این قدر بى عرضه و ترسو باشد؟ چرا تو این قدر ساده لوحى؟))

لبخند تلخى تحویلم داد. از چهره اش خواندم:((بله, ممكنه.))

به خاطر حقه ى بیرحمانه اى كه بهش زده بودم از او عذرخواهى كردم و در كمال ناباورى اش تمام هشتاد روبل مبلغ دستمزدش را دادم. و بعد او دوباره بارها و بارها از من تشكر كرد. مثل همیشه با ترس و شرم. و سپس از خانه بیرون رفت. به او خیره شدم در حالیكه مى اندیشیدم چقدر قوى بودن در این دنیا ساده است